سرگذشت تکنولوژی خانه‌ی هوشمند

تکنولوژی خانه‌ی هوشمند که گاهی از آن به عنوان اتوماسيون خانگی و دوموتيک (در زبان لاتين «دوموس» به معنی خانه است و اين عبارت به سياق کلمه‌ی روبوتيک ساخته شده) ياد می‌شود، با فراهم آوردن امکان کنترل لوازم و تجهيزات درون خانه با استفاده از برنامه‌های کاربردی و گوشی‌های هوشمند يا ساير تجهيزات شبکه‌يی، سبب می‌شود که اهالی خانه از ايمنی و راحتی بيش‌تری برخوردار شوند و انرژی را به شکل بهينه مصرف کنند. سيستم‌های خانه‌ی هوشمند به عنوان بخشی از اينترنت اشياء امکان تعامل بينابينی تجهيزات را بر اساس داده‌های کاربر و آن‌چه او ترجيح می‌دهد، به صورت خودکار عملی می‌سازد. اما اين داستان از کجا آغاز شده است؟

سرگذشت

آن‌چه به عنوان «هوشمند» به زبان می‌آوريم و برگردانی برای کلمه‌ی انگليسی smart است، شايد مناسب‌ترين معادل نباشد. آخر، در زبان مبداء حروف کلمه‌ی smart سرنام اين عبارت‌اند:

Self-Monitoring Analysis & Reporting Technology

برگردان کامل اين عبارت مسلم است که با «هوشمند»ی عين به عين نيست.

از اين مقدمه که بگذريم، اين تکنولوژی نخستين بار توسط شرکت آی‌بی‌ام با مشخصه‌ی ATA-3 و عنوان PFA برای صدور هشدار پيشاپيش در باره‌ی عمل‌کرد نامطلوب در مين‌فريم‌ها شکل گرفت و توسعه يافت. پس از آن شرکت کامپک بود که تکنولوژی IntelliSafe را برای مديريت عمل‌کرد سخت‌ديسک‌ها در مجموعه استانداردهای ATA/IDE ثبت کرد که با عنوان .S.M.A.R.T شناخته شد. اولين محصولات تکنولوژی خانه‌ی هوشمند بين سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در بازار به دست مشتريان رسيد.

با اين تکنولوژی و ابزارهايی که با اين وصف شناخته می‌شوند، کاربر می‌تواند لوازم خانگی تحت پوشش را به کمک برنامه‌های کاربردی، گوشی‌های هوشمند و ساير تجهيزات شبکه‌يی کنترل و مانيتور کند. کاربران با بهره بردن از اين قابليت‌ها می‌توانند از راه دور، چه در خانه باشند چه بيرون از آن، لوازم خانگی متصل به سيستم را کنترل کنند. به اين ترتيب، زمينه‌ی استفاده‌ی بهينه از انرژی الکتريکی مهيا می‌شود و هم‌چنين، سطح ايمنی در خانه بالا می‌رود. تکنولوژی خانه‌ی هوشمند با تأمين نيازهای خاص کاربران، مخصوصا افراد مسن‌تر، بر به‌تر شدن سطح آرامش، سلامتی و رفاه تأثير می‌گذارد.

از تکنولوژی خانه‌ی هوشمند هم‌اکنون در سطحی گسترده‌تر و برای جا انداختن مفهوم شهرهای هوشمند بهره‌برداری می‌شود. در شهر هوشمند با استفاده از همين تکنولوژی می‌توان سامانه‌های شهری را کنترل و مانيتور کرد و به نتايج بهينه در اداره‌ی شهر و دست‌آوردهای اقتصادی رسيد.

پیش‌گامان و غول‌ها

شرکت نست در سال ۲۰۱۰ تأسيس شد و اولين محصول هوشمند خود را که يک حس‌گر دمای قابل آموزش بود، عرضه کرد. اين شرکت حس‌گرهای دود و گازهای آلاينده و دوربين‌های امنيتی نيز طراحی و توليد کرد. گوگل در سال ۲۰۱۵ اين شرکت را تصاحب کرد و از آن به بعد به عنوان بخشی از شرکت آلفابت ادامه‌ی فعاليت می‌دهد.

شرکت اسمارت‌تينگز در سال ۲۰۱۲ کارزاری برای جذب سرمايه راه انداخت و موفق شد با ۱.۲ ميليون دلار سامانه‌ی خانه‌ی هوشمند خود را راه‌اندازی کند. با ادامه‌ی اين روند محصولات شرکت در سال ۲۰۱۳ به بازار آمد و بعدتر، در سال ۲۰۱۴ سامسونگ آن را تصاحب کرد.

در سال‌های اخير، شرکت‌هايی مانند آمازون، اپل و گوگل محصولات اختصاصی خود را برای خانه‌ی هوشمند عرضه کرده‌اند، مانند آمازون اکو، اپل هوم‌کيت و گوگل هوم.

, , , , ,

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

فهرست